Zoeken

Najima Taibi: “Leren leven met mijn lichaam.”

Najima Taibi is een 38-jarige vrouw met een fysieke beperking. In dit interview krijgen we een kijkje in haar leven en vertelt zij ons hoe het voor haar was om op te groeien met een beperking. Wat waren haar ervaringen? Hoe ziet haar leven er nu uit? Verder komen we ook meer te weten over Najima’s passie: vrijwilligerswerk.


“Mijn ups en downs met een fysieke beperking.”


Najima, kan jij iets vertellen over je fysieke beperking?

Ik heb als prematuur bij de geboorte zuurstoftekort opgelopen. Het gevolg hiervan is dat ik er de afwijking ‘spastische diplegie’ aan overgehouden heb. Deze afwijking uit zich vooral fysiek in de vorm van een motorische beperking. Om je een voorbeeld te geven: ik heb als kind pas op de leeftijd van 3 jaar voor het eerst leren stappen en ook een 20-tal operaties moeten ondergaan. Gelukkig ben ik altijd goed omringd geweest door mijn familie. Met mijn vader, die intussen al 10 jaar overleden is, had ik een heel speciale band. Terwijl mijn moeder druk bezig was met het huishouden en de opvoeding, vergezelde mijn vader mij telkens als ik op doktersafspraak moest of bij ziekenhuisopnames. Ik heb echt heel veel steun gehad aan hem en ook aan mijn geloof, want dat is echt mijn houvast in het leven.


Hoe ervaarde jij jouw jeugd en schooltijd? Had je dezelfde kansen als anderen?

Ik heb eigenlijk ondanks mijn aangeboren afwijking en pesterijen tijdens de secundaire schoolperiode, een heel toffe jeugd beleefd. Waar ik echt heel trots op ben, is dat ik ondanks het hobbelige parcours, alsnog mijn modules alsook mijn korte vormingen heb kunnen vervolledigen toen ik mijn diploma behaalde. Als ik terugkijk op mijn schoolperiode, dan kan ik niet anders concluderen dan dat ik eigenlijk niet alle kansen gekregen heb. Zoals bij vele kinderen met een migratieachtergrond, had ik het gevoel dat leerkrachten geen rekening hielden met mijn capaciteiten, alsof ze niet verder konden kijken dan mijn beperking en etnische achtergrond. Niet alleen zorgde dit bij mij voor een soort van discriminatie-ervaring, het heeft er zelfs toe geleid dat ik beland ben in het beroepsonderwijs. Niet dat ik neerkijk op het beroepsonderwijs, maar ik voelde mij daar niet op mijn plaats, omdat ik echt veel meer in mijn mars had en andere aspiraties had. Uiteindelijk ben ik dan afgestudeerd als ‘Kinderverzorgster’, terwijl dat niet echt zo mijn ding was, en ben toen gaan werken in een beschutte werkplaats. Het was een keuze die anderen voor mij hadden gemaakt en dat maakte het zo moeilijk om te aanvaarden. Maar ik ben niet bij de pakken blijven zitten. Uiteindelijk ben ik mij later nog verder gaan verdiepen in een aantal opleidingen zoals ‘Levenslooppsychologie’ en ‘Hulp aan personen met een beperking’, met de intentie anderen te helpen en ondersteunen. Alhoewel het altijd mijn droom is geweest om verder te studeren voor ‘Intercultureel bemiddelaar’ is dat er tot hiertoe nog niet van gekomen, maar wie weet in de toekomst hé, "In sha Allah" (als God het wil). Wel ga ik binnenkort een module volgen van praktische psychologie. (lacht)


Hoe kijk je terug op het feit dat er tijdens jouw schoolperiode meerdere keuzes voor jou in plaats van door jou werden gemaakt?

Wel, er zijn mij wel kansen ontnomen, wat mij in zekere zin beperkt heeft in mijn keuzes, maar ik heb intussen al veel kunnen inhalen en rechttrekken. Ik heb mijn rijbewijs behaald, ben al 10 jaar getrouwd en samen met mijn man heb ik een dochter van 8 jaar, wat dus allemaal heel positief is. Ik heb altijd geprobeerd om ondanks mijn beperking een zo normaal mogelijk leven te leiden. Zo heb ik 16 jaar lang gewerkt en gedurende mijn loopbaan volgde ik eveneens een opleiding. Ik combineerde deze re-integratieplan-loopbaanbegeleiding met mijn werk en gezin, wat dus echt heel zwaar was. Op een gegeven moment begon ik fysiek achteruit te gaan en ben ik uiteindelijk ingestort op mijn werk. Ik ben een vechtster, maar op dat moment voelde ik mij als het ware fysiek en mentaal opgebrand. Voorheen kon ik met mijn beperking, weliswaar soms met behulp van krukken, quasi alles doen wat ik wou. Na de crash ben ik echter sterk achteruitgegaan en kreeg ik van de dokter de boodschap dat mijn gezondheid er niet beter op zou worden. Van de ene op de andere dag was ik mijn job kwijt en kwam ik in een rolstoel terecht. Weg was mijn zelfstandigheid en vrijheid … en dat was voor een actieve vrouw als ik echt heel hard. De periode die daarop volgde was één van de donkerste uit mijn leven. Ik belandde in een depressie en zag de toekomst erg somber in, maar dankzij de hulp van mijn psycholoog ben ik er sterker uitgekomen.


Dat