Zoeken

Siham Boukhlal: 'Klinisch neuropsychologe, docent en straffe madame on the side!'

‘De eerste Vlaamse klinisch neuropsychologe in België met Marokkaanse roots’, een titel die Siham Boukhlal trots op haar naam heeft staan. Na een vooropleiding in Toegepaste Psychologie gevolgd te hebben aan Thomas More Antwerpen, gevolgd door een masteropleiding in Klinische Psychologie aan Vrije Universiteit Brussel, rondde zij haar specialisatie-opleiding binnen Klinische Neuropsychologie af in 2019. Met een hart voor de ontwikkeling van het kind en gespecialiseerd in de werking van de hersenen, ligt de expertise van deze jongedame voornamelijk in de diagnostiek en begeleiding van kinderen, jongeren en jongvolwassenen.


Aan de hand van dit interview werpt Siham een blik in het professionele leven van een neuropsychologe, geeft ze haar bedenkingen over de zorgsector en reikt ze tenslotte enkele nuttige tips & tricks omtrent zelfzorg aan.

Kan jij misschien even kort toelichten waar jij je als psychologe zoal mee bezig houdt?

Als neuropsychologe ben ik zelf voornamelijk gespecialiseerd in de diagnostiek en begeleiding van kinderen, jongeren en jongvolwassen. Mijn sterkste expertise ligt toch binnen de diagnostiek van de aandacht-, leer- en ontwikkelingsstoornissen. Dit doe ik enorm graag: alles van a tot z analyseren en onderzoeken.


Momenteel ben ik werkende in Antwerpen en ben ik hiernaast verbonden aan VISTA, een multidisciplinair centrum in Londerzeel. Naast de diagnostiek bij kinderen, jongeren en jongvolwassenen, begeleid ik ook volwassenen. Mijn job in de praktijk combineer ik met het deeltijds werken in het hoger onderwijs. Zo ben ik stagesupervisor, onderzoeker en docent aan de Thomas More Hogeschool binnen de opleiding Toegepaste Psychologie.


Dat is wel een toffe combinatie, het werken aan een onderwijsinstelling en het effectief staan in de praktijk.

Een super fijne combinatie inderdaad, waar je eveneens zoveel voldoening uit krijgt. Enerzijds heb je de cliënten in de praktijk die je begeleidt en ondersteunt. En anderzijds geef je de inzichten en ervaringen die je in de praktijk opdoet weer door aan de volgende generatie zorgverleners. Zeg maar "the best of both worlds"!


Niet iedereen is even bekend met wat de term ‘diagnostiek’ inhoudt, kan jij misschien een korte schets geven van hoe zo’n diagnostisch proces er bij jou uitziet?

In eerste instantie melden ouders zich aan met een bepaalde hulpvraag en deze ga ik dan volledig verkennen en onderzoeken. Soms zijn de vragen zeer specifiek: bv. de vraag naar ADHD-onderzoek, of de verkenning en begeleiding van andere huidige moeilijkheden, bv. faalangst, laag zelfbeeld, etc. Hiernaast komt het ook voor dat ouders zich aanmelden met de handen in het haar. Met een onderliggend buikgevoel dat er iets gaande is, maar zelf niet weten wat het kind nodig heeft of niet weten welke stappen zij dienen te zetten betreffende de juiste ondersteuning. Ik verken dan met hen de huidige moeilijkheden en bezorgdheden. Daarbij exploreer ik de hele levensloop van het kind: van de zwangerschap tot het heden. Er wordt vervolgens een heel onderzoeksplan opgesteld, hiervoor werk ik samen met andere disciplines, bv. kinderpsychiaters, kinderneurologen, logopedisten of kinesisten. Nadien bespreek ik de resultaten en bevindingen met de ouders en tenslotte wordt er nog een behandelplan opgesteld. De verdere diagnosestelling en indien nodig de verdere medische opvolging gebeurt door de artsen.


Wekelijks ontmoet jij ouders die een diagnose te horen krijgen bij hun kind. Hoe is het voor ouders om dit nieuws te plaatsen?

Goh.. Bij veel ouders zie je toch dat hun vermoedens bevestigd worden. Er is dan een zekere rust bij hen aanwezig, aangezien ze eindelijk een antwoord krijgen op hun vragen. Ze kunnen dan verder en de nodige begeleiding kan opgestart worden. Het komt ook wel eens voor dat de diagnosestelling heel zwaar verloopt voor de ouders. Dan krijg je wel eens reacties als: ‘Mijn kind was gewoon verlegen’, ‘Mijn kind was gewoon moe’, etc. Gelukkig komt dit niet veel voor, maar dat is soms een moeilijke muur waar ik door moet. Tegelijkertijd breekt dat toch ook wel ergens jouw hart. Zo maakte ik al enkele malen mee dat een moeder volledig instortte nadat ze te horen kreeg dat er bij haar kind sprake was van autisme. Het is niet makkelijk om deze nieuwe info te plaatsen.


Gedurende adviesgesprekken met de ouders benadruk ik altijd de sterktes van het kind en zijn/haar mogelijkheden in de toekomst. Er kunnen zoveel mooie zaken gebeuren met het kind. Zij hebben zeer vaak ook knappe sterktes die anderen weer niet hebben. Zo heeft bijvoorbeeld een kindje met autisme een andere manier van kijken naar de wereld en deze andere kijk is vaak zeer mooi. Of een kind met ADHD is dan weer zeer energiek, enthousiast en creatief. De beste voetballers en artiesten hebben ADHD!